MC MEDIA NETWORK

aekaelanorthosisapoelapollon karmiotissa doksaehtnikosomonoiaolympiakos PAEEK pafoslaligaserieapremiersuperleague

«Δε του συγχώρεσε ποτέ τη σκηνή με τη σημαία» / Το αίμα του Ντράζεν που τον ένωσε ξανά με τον Βλάντε Ντίβατς

«Νομίζαμε ότι θα παίζαμε μαζί για πάντα, όμως ανώτερες πολιτικές δυνάμεις μάς υποχρέωσαν να χωριστούμε…»

Βελιγράδι, Απρίλιος 2010: ο Βλάντε ασπάζεται τη μητέρα του αδικοχαμένου Ντράζεν- αμήχανα, θλιμμένα υπομειδιάματα. Έπειτα, πλησιάζει τον τάφο του «Πέτρο»- η αίθουσα γεμίζει με δακρυόεντα πρόσωπα. Σκύβει και κάτι ψιθυρίζει- ένα χέρι καμωμένο από σαρκικό τίποτα αρπάζει την καρδιά μας και την πατάει μέχρι το άλγος να σκεπάσει τα πάντα.

Οι τίτλοι τέλους πέφτουν, μια περίεργη μεταλλική γεύση μένει στο στόμα των θεατών, συνοδευόμενη από ένα μη ειπωμένο, αλλά κρυστάλλινα καθαρό, «γιατί;». Γιατί, αφού οι δυο τους ήταν «Κάποτε αδέρφια»…

Αν, παρά το βάδισμα στις σκληρόπετσες ατραπούς της ζωής, διατηρείτε έστω και μια ικμάδα ανθρωπιάς μέσα σας, τότε είναι σχεδόν αδύνατο να μην συγκινηθείτε με το “Once Brothers”: το υπέροχο ντοκιμαντέρ του ESPN (2010) αναφέρεται στη φιλία δύο εκ των κορυφαίων Ευρωπαίων μπασκετμπολιστών στα χρονικά- του Ντράζεν Πέτροβιτς και του Βλάντε Ντίβατς- και αποτελεί ενδεχομένως το κορυφαίο επεισόδιο της μνημειώδους σειράς “30 for 30”.

Η ταινία, λειτουργώντας σαν ενδοφλέβια ένεση, περνά υποσυνείδητα στον οργανισμό μας το μήνυμα για την αναντίρρητη αξία της σύμπνοιας. Λαμβάνοντας υπόψη μας το κοινωνικό της μήνυμα, ας τη μιμηθούμε: οι νεότεροι ηλικιακά ρωτήστε τους μεγαλύτερους (που σίγουρα θα τα θυμούνται) να σας εξιστορήσουν εν συντομία τα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου στη Γιουγκοσλαβία.

Σε αντάλλαγμα, μεταδώστε ψήγματα ηλεκτρονικής σοφίας στους υπέργηρους, διαδικτυακά, γονείς και παππούδες σας, που νομίζουν ότι το youtube είναι το νέο χάπι για την υπέρταση, και πατήστε το play για χάρη τους.

Ο ίδιος ο Ντίβατς αναλαμβάνει το ρόλο του αφηγητή: ξεκινά από το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο που υπέγραψε στα 18 του χρόνια και μιλάει για τη διαρκώς αυξανόμενη λάμψη του Ντράζεν (που στα 15 του ήταν ήδη βασικό στέλεχος της αντρικής ομάδας της Sibenka).

Στη συνέχεια το φιλμ επικεντρώνεται στην κοινή πορεία των δύο τους στην εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας, η οποία- για τους μη γνωρίζοντες- στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα κόντευε να γκρεμίσει τη βιομηχανία του πορνό, μιας και τα παιχνίδια της μετά τα πρώτα δέκα λεπτά, εξελίσσονταν, συνήθως, σε τσόντα.

Με τα χρώματα της πατρίδας τους ήρθαν 3οι στο παγκόσμιο του 1986, ξανά 3οι (λόγω… Γκάλη) το 1987 στο Ευρωμπάσκετ, 2οι στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1988, και πρώτοι στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ το 1989 και στο Παγκόσμιο της Αργεντινής το 1990.

Με την πάροδο των ετών, η μεταξύ τους φιλία ολοένα και δυνάμωνε, αγγίζοντας τα όρια της αδελφοποίησης. Μάλιστα, το 1989 και ο Ντίβατς και ο Πέτροβιτς μετακόμισαν στο NBA (σε Lakers και Blazers αντίστοιχα), πράγμα που τους έφερε ακόμα πιο κοντά.

Σε μία από τις συγκλονιστικότερες στιγμές της ταινίας- όσοι έχουν πατήσει έστω και μία φορά στη ζωή τους παρκέ το καταλαβαίνουν καλύτερα- ο Ντίβατς εξομολογείται πως θλιβόταν όταν άκουγε στο τηλέφωνο τον «αδερφό» του να τού λέει «Βλάντε, είμαι πολύ χαρούμενος: έβαλα δύο πόντους σήμερα».

Βλέπετε, ο Πέτροβιτς την πρώτη του χρονιά στο NBA είχε μπροστά του τον Drexler και τον Porter, οπότε αγωνιζόταν από καθόλου έως είναι-άραγε-ο-Πέτρο-στην-αποστολή;

Η αιφνίδια ρήξη στις σχέσεις τους ήλθε στο Παγκόσμιο του 1990 στο Μπουένος Άιρες: μετά τη λήξη του τελικού- που βρήκε τη Γιουγκοσλαβία θριαμβεύτρια- ένας οπαδός μπήκε στο γήπεδο κρατώντας μια σημαία της Κροατίας (η οποία από τότε επιθυμούσε την απόσχισή της από την ενωμένη Γιουγκοσλαβία).

Ο Ντίβατς την άρπαξε και την πέταξε μακριά, λέγοντας «Αυτή είναι μια νίκη της Γιουγκοσλαβίας». Αυτομάτως έγινε εθνικός ήρωας στη Σερβία, ενώ στην Κροατία μετετράπη σε εθνικό εχθρό.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε στις αρχές του 1991, όταν οι Κροάτες με τους Σλοβένους αρνήθηκαν να αφοπλίσουν τις παραστρατιωτικές τους οργανώσεις (που ήταν η διαταγή της ομοσπονδιακής προεδρίας) και ο καταραμένος εμφύλιος ξεκίνησε.

Ο Κροάτης Κούκοτς θυμάται πως «Ο Βλάντε μας είχε δώσει το τηλέφωνό του και μας είχε πει να επικοινωνήσουμε μαζί του όταν θελήσουμε να βρεθούμε. Αλλά η κατάσταση ήταν περίεργη- οι οικογένειές μας και οι φίλοι μας που ήταν στο στρατό μας έλεγαν πως αν το κάνουμε, έχουμε τελειώσει γι’ αυτούς».

Ο, επίσης Κροάτης, Ράτζα (που οι τρίχες του κεφαλιού του διεξάγουν το δικό τους εμφύλιο, με μηδενικές πιθανότητες να επέλθει εκεχειρία και να πλησιάσουν οι δεξιές τρεις τις αριστερές δύο) θυμάται ότι «Οφείλαμε να διαλέξουμε πλευρές» και ο Ντράζεν, φύσει αποφασιστικότερος και ηγέτης, δήλωνε υπερήφανα το 1992 «Είμαι από την Κροατία!», διαφοροποιώντας τη θέση του από τον πιο ενωτικό Ντίβατς, στον οποίον ποτέ δε συγχώρεσε τη σκηνή με τη σημαία.

Με τον πόλεμο να συνεχίζεται και χιλιάδες αθώους να πεθαίνουν, ο συναισθηματικός (μόλις δείτε τα μάτια του, θα πειστείτε) Ντίβατς έκανε προσπάθειες να ρίξει γέφυρες με τον Πέτροβιτς, αλλά το μόνο που κατάφερνε ήταν να διαπιστώνει πως δε διέθετε τα κατάλληλα υλικά. Η φιλία τους ολοένα έχανε το χρώμα της, μέχρι που έφτασε να θυμίζει παλιά, κιτρινισμένη φωτογραφία. Και τότε…

Τότε ήρθε η ώρα για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ του 1993. Ο Πέτροβιτς, αν και θα μπορούσε κάλλιστα να αρνηθεί, αποφάσισε να συμμετάσχει. Έπειτα από έναν αγώνα και λίγο πριν απογειωθεί το αεροπλάνο που θα μετέφερε την αποστολή, επικοινώνησε με την κοπέλα του.

Εκείνη του πρότεινε να γυρίσουν σπίτι με το αυτοκίνητο, ο Ντράζεν (τρελά ερωτευμένος, σύμφωνα με το μηδενικής σημασίας ρεπορτάζ της εποχής) δε θέλησε να της χαλάσει χατίρι κι έτσι επιβιβάστηκε στο Golf. Μάταια πίσω του ο Βράνκοβιτς τού έλεγε να γυρίσει στο αεροπλάνο, επειδή είχε, λέει, κακό προαίσθημα.

Έβρεχε. Η κοπέλα ήταν άπειρη οδηγός. Και ο Ντράζεν δε φορούσε ζώνη. Τουλάχιστον κοιμότανε και δεν κατάλαβε τίποτα όταν χώθηκαν κάτω από τις πίσω ρόδες της νταλίκας…

Ύστερα, οι σκηνές των δακρυσμένων συμπαικτών του στην κηδεία του μεγάλου Πέτροβιτς, ο Βράνκοβιτς με το Ράτζα που αδυνατούσαν να σταθούν όρθιοι, η μητέρα του («Ούρλιαζε για μισή ώρα ασταμάτητα. Σκεφτείτε αυτό…», θα πει εκ των υστέρων ο Ντίνο). Και κάπου εκεί, δίπλα στο φέρετρο, ένα μεγάλο κενό: αυτό που θα κάλυπτε ο γιγαντόσωμος Βλάντε: «Φοβήθηκα να πάω…»

Σχεδόν 20 χρόνια μετά: ο Ντίβατς επισκέπτεται τη μητέρα του Πέτροβιτς και τον αδερφό του Άζα. Στους δρόμους της Κροατίας όλοι τον κοιτούν, ακόμη, με μίσος. Ένας τον βρίζει. Η μητέρα, όμως, του επισημαίνει πως «Τότε, την πρώτη του χρονιά στο NBA, του στάθηκες καλύτερα απ’ ό,τι εγώ. Ήσασταν τόσο δεμένοι…».

Ο Βλάντε απλά νεύει. Ψελλίζει, κοιτώντας ένα πορτραίτο του Ντράζεν, «Για σας θα είναι πάντα νέος και όμορφος». Η μητέρα δακρύζει και φιλά απαλά το φυλαχτό στο λαιμό της- έχει το πρόσωπο του γιου της επάνω.

Έπειτα, το χιονισμένο τοπίο του νεκροταφείου. Ο Βλάντε προχωρά και στέκεται για πρώτη φορά πάνω από τον τάφο του άλλοτε αδερφού του. Αφήνει στο μάρμαρο μια φωτογραφία που δείχνει τους δυο τους, χαμογελαστούς, να πανηγυρίζουν την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου.

Και μετά, 7 λέξεις. Μια ετεροχρονισμένη, συμβολική νίκη της φιλίας απέναντι στα εμφύλια πυρά:

«Χαίρομαι που σε βλέπω ξανά, φίλε μου».

Πηγή: menshouse.gr

«Νομίζαμε ότι θα παίζαμε μαζί για πάντα, όμως ανώτερες πολιτικές δυνάμεις μάς υποχρέωσαν να χωριστούμε…»

Βελιγράδι, Απρίλιος 2010: ο Βλάντε ασπάζεται τη μητέρα του αδικοχαμένου Ντράζεν- αμήχανα, θλιμμένα υπομειδιάματα. Έπειτα, πλησιάζει τον τάφο του «Πέτρο»- η αίθουσα γεμίζει με δακρυόεντα πρόσωπα. Σκύβει και κάτι ψιθυρίζει- ένα χέρι καμωμένο από σαρκικό τίποτα αρπάζει την καρδιά μας και την πατάει μέχρι το άλγος να σκεπάσει τα πάντα.

Οι τίτλοι τέλους πέφτουν, μια περίεργη μεταλλική γεύση μένει στο στόμα των θεατών, συνοδευόμενη από ένα μη ειπωμένο, αλλά κρυστάλλινα καθαρό, «γιατί;». Γιατί, αφού οι δυο τους ήταν «Κάποτε αδέρφια»…

Αν, παρά το βάδισμα στις σκληρόπετσες ατραπούς της ζωής, διατηρείτε έστω και μια ικμάδα ανθρωπιάς μέσα σας, τότε είναι σχεδόν αδύνατο να μην συγκινηθείτε με το “Once Brothers”: το υπέροχο ντοκιμαντέρ του ESPN (2010) αναφέρεται στη φιλία δύο εκ των κορυφαίων Ευρωπαίων μπασκετμπολιστών στα χρονικά- του Ντράζεν Πέτροβιτς και του Βλάντε Ντίβατς- και αποτελεί ενδεχομένως το κορυφαίο επεισόδιο της μνημειώδους σειράς “30 for 30”.

Η ταινία, λειτουργώντας σαν ενδοφλέβια ένεση, περνά υποσυνείδητα στον οργανισμό μας το μήνυμα για την αναντίρρητη αξία της σύμπνοιας. Λαμβάνοντας υπόψη μας το κοινωνικό της μήνυμα, ας τη μιμηθούμε: οι νεότεροι ηλικιακά ρωτήστε τους μεγαλύτερους (που σίγουρα θα τα θυμούνται) να σας εξιστορήσουν εν συντομία τα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου στη Γιουγκοσλαβία.

Σε αντάλλαγμα, μεταδώστε ψήγματα ηλεκτρονικής σοφίας στους υπέργηρους, διαδικτυακά, γονείς και παππούδες σας, που νομίζουν ότι το youtube είναι το νέο χάπι για την υπέρταση, και πατήστε το play για χάρη τους.

Ο ίδιος ο Ντίβατς αναλαμβάνει το ρόλο του αφηγητή: ξεκινά από το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο που υπέγραψε στα 18 του χρόνια και μιλάει για τη διαρκώς αυξανόμενη λάμψη του Ντράζεν (που στα 15 του ήταν ήδη βασικό στέλεχος της αντρικής ομάδας της Sibenka).

Στη συνέχεια το φιλμ επικεντρώνεται στην κοινή πορεία των δύο τους στην εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας, η οποία- για τους μη γνωρίζοντες- στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα κόντευε να γκρεμίσει τη βιομηχανία του πορνό, μιας και τα παιχνίδια της μετά τα πρώτα δέκα λεπτά, εξελίσσονταν, συνήθως, σε τσόντα.

Με τα χρώματα της πατρίδας τους ήρθαν 3οι στο παγκόσμιο του 1986, ξανά 3οι (λόγω… Γκάλη) το 1987 στο Ευρωμπάσκετ, 2οι στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1988, και πρώτοι στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ το 1989 και στο Παγκόσμιο της Αργεντινής το 1990.

Με την πάροδο των ετών, η μεταξύ τους φιλία ολοένα και δυνάμωνε, αγγίζοντας τα όρια της αδελφοποίησης. Μάλιστα, το 1989 και ο Ντίβατς και ο Πέτροβιτς μετακόμισαν στο NBA (σε Lakers και Blazers αντίστοιχα), πράγμα που τους έφερε ακόμα πιο κοντά.

Σε μία από τις συγκλονιστικότερες στιγμές της ταινίας- όσοι έχουν πατήσει έστω και μία φορά στη ζωή τους παρκέ το καταλαβαίνουν καλύτερα- ο Ντίβατς εξομολογείται πως θλιβόταν όταν άκουγε στο τηλέφωνο τον «αδερφό» του να τού λέει «Βλάντε, είμαι πολύ χαρούμενος: έβαλα δύο πόντους σήμερα».

Βλέπετε, ο Πέτροβιτς την πρώτη του χρονιά στο NBA είχε μπροστά του τον Drexler και τον Porter, οπότε αγωνιζόταν από καθόλου έως είναι-άραγε-ο-Πέτρο-στην-αποστολή;

Η αιφνίδια ρήξη στις σχέσεις τους ήλθε στο Παγκόσμιο του 1990 στο Μπουένος Άιρες: μετά τη λήξη του τελικού- που βρήκε τη Γιουγκοσλαβία θριαμβεύτρια- ένας οπαδός μπήκε στο γήπεδο κρατώντας μια σημαία της Κροατίας (η οποία από τότε επιθυμούσε την απόσχισή της από την ενωμένη Γιουγκοσλαβία).

Ο Ντίβατς την άρπαξε και την πέταξε μακριά, λέγοντας «Αυτή είναι μια νίκη της Γιουγκοσλαβίας». Αυτομάτως έγινε εθνικός ήρωας στη Σερβία, ενώ στην Κροατία μετετράπη σε εθνικό εχθρό.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε στις αρχές του 1991, όταν οι Κροάτες με τους Σλοβένους αρνήθηκαν να αφοπλίσουν τις παραστρατιωτικές τους οργανώσεις (που ήταν η διαταγή της ομοσπονδιακής προεδρίας) και ο καταραμένος εμφύλιος ξεκίνησε.

Ο Κροάτης Κούκοτς θυμάται πως «Ο Βλάντε μας είχε δώσει το τηλέφωνό του και μας είχε πει να επικοινωνήσουμε μαζί του όταν θελήσουμε να βρεθούμε. Αλλά η κατάσταση ήταν περίεργη- οι οικογένειές μας και οι φίλοι μας που ήταν στο στρατό μας έλεγαν πως αν το κάνουμε, έχουμε τελειώσει γι’ αυτούς».

Ο, επίσης Κροάτης, Ράτζα (που οι τρίχες του κεφαλιού του διεξάγουν το δικό τους εμφύλιο, με μηδενικές πιθανότητες να επέλθει εκεχειρία και να πλησιάσουν οι δεξιές τρεις τις αριστερές δύο) θυμάται ότι «Οφείλαμε να διαλέξουμε πλευρές» και ο Ντράζεν, φύσει αποφασιστικότερος και ηγέτης, δήλωνε υπερήφανα το 1992 «Είμαι από την Κροατία!», διαφοροποιώντας τη θέση του από τον πιο ενωτικό Ντίβατς, στον οποίον ποτέ δε συγχώρεσε τη σκηνή με τη σημαία.

Με τον πόλεμο να συνεχίζεται και χιλιάδες αθώους να πεθαίνουν, ο συναισθηματικός (μόλις δείτε τα μάτια του, θα πειστείτε) Ντίβατς έκανε προσπάθειες να ρίξει γέφυρες με τον Πέτροβιτς, αλλά το μόνο που κατάφερνε ήταν να διαπιστώνει πως δε διέθετε τα κατάλληλα υλικά. Η φιλία τους ολοένα έχανε το χρώμα της, μέχρι που έφτασε να θυμίζει παλιά, κιτρινισμένη φωτογραφία. Και τότε…

Τότε ήρθε η ώρα για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ του 1993. Ο Πέτροβιτς, αν και θα μπορούσε κάλλιστα να αρνηθεί, αποφάσισε να συμμετάσχει. Έπειτα από έναν αγώνα και λίγο πριν απογειωθεί το αεροπλάνο που θα μετέφερε την αποστολή, επικοινώνησε με την κοπέλα του.

Εκείνη του πρότεινε να γυρίσουν σπίτι με το αυτοκίνητο, ο Ντράζεν (τρελά ερωτευμένος, σύμφωνα με το μηδενικής σημασίας ρεπορτάζ της εποχής) δε θέλησε να της χαλάσει χατίρι κι έτσι επιβιβάστηκε στο Golf. Μάταια πίσω του ο Βράνκοβιτς τού έλεγε να γυρίσει στο αεροπλάνο, επειδή είχε, λέει, κακό προαίσθημα.

Έβρεχε. Η κοπέλα ήταν άπειρη οδηγός. Και ο Ντράζεν δε φορούσε ζώνη. Τουλάχιστον κοιμότανε και δεν κατάλαβε τίποτα όταν χώθηκαν κάτω από τις πίσω ρόδες της νταλίκας…

Ύστερα, οι σκηνές των δακρυσμένων συμπαικτών του στην κηδεία του μεγάλου Πέτροβιτς, ο Βράνκοβιτς με το Ράτζα που αδυνατούσαν να σταθούν όρθιοι, η μητέρα του («Ούρλιαζε για μισή ώρα ασταμάτητα. Σκεφτείτε αυτό…», θα πει εκ των υστέρων ο Ντίνο). Και κάπου εκεί, δίπλα στο φέρετρο, ένα μεγάλο κενό: αυτό που θα κάλυπτε ο γιγαντόσωμος Βλάντε: «Φοβήθηκα να πάω…»

Σχεδόν 20 χρόνια μετά: ο Ντίβατς επισκέπτεται τη μητέρα του Πέτροβιτς και τον αδερφό του Άζα. Στους δρόμους της Κροατίας όλοι τον κοιτούν, ακόμη, με μίσος. Ένας τον βρίζει. Η μητέρα, όμως, του επισημαίνει πως «Τότε, την πρώτη του χρονιά στο NBA, του στάθηκες καλύτερα απ’ ό,τι εγώ. Ήσασταν τόσο δεμένοι…».

Ο Βλάντε απλά νεύει. Ψελλίζει, κοιτώντας ένα πορτραίτο του Ντράζεν, «Για σας θα είναι πάντα νέος και όμορφος». Η μητέρα δακρύζει και φιλά απαλά το φυλαχτό στο λαιμό της- έχει το πρόσωπο του γιου της επάνω.

Έπειτα, το χιονισμένο τοπίο του νεκροταφείου. Ο Βλάντε προχωρά και στέκεται για πρώτη φορά πάνω από τον τάφο του άλλοτε αδερφού του. Αφήνει στο μάρμαρο μια φωτογραφία που δείχνει τους δυο τους, χαμογελαστούς, να πανηγυρίζουν την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου.

Και μετά, 7 λέξεις. Μια ετεροχρονισμένη, συμβολική νίκη της φιλίας απέναντι στα εμφύλια πυρά:

«Χαίρομαι που σε βλέπω ξανά, φίλε μου».

Πηγή: menshouse.gr

«Νομίζαμε ότι θα παίζαμε μαζί για πάντα, όμως ανώτερες πολιτικές δυνάμεις μάς υποχρέωσαν να χωριστούμε…»

Βελιγράδι, Απρίλιος 2010: ο Βλάντε ασπάζεται τη μητέρα του αδικοχαμένου Ντράζεν- αμήχανα, θλιμμένα υπομειδιάματα. Έπειτα, πλησιάζει τον τάφο του «Πέτρο»- η αίθουσα γεμίζει με δακρυόεντα πρόσωπα. Σκύβει και κάτι ψιθυρίζει- ένα χέρι καμωμένο από σαρκικό τίποτα αρπάζει την καρδιά μας και την πατάει μέχρι το άλγος να σκεπάσει τα πάντα.

Οι τίτλοι τέλους πέφτουν, μια περίεργη μεταλλική γεύση μένει στο στόμα των θεατών, συνοδευόμενη από ένα μη ειπωμένο, αλλά κρυστάλλινα καθαρό, «γιατί;». Γιατί, αφού οι δυο τους ήταν «Κάποτε αδέρφια»…

Αν, παρά το βάδισμα στις σκληρόπετσες ατραπούς της ζωής, διατηρείτε έστω και μια ικμάδα ανθρωπιάς μέσα σας, τότε είναι σχεδόν αδύνατο να μην συγκινηθείτε με το “Once Brothers”: το υπέροχο ντοκιμαντέρ του ESPN (2010) αναφέρεται στη φιλία δύο εκ των κορυφαίων Ευρωπαίων μπασκετμπολιστών στα χρονικά- του Ντράζεν Πέτροβιτς και του Βλάντε Ντίβατς- και αποτελεί ενδεχομένως το κορυφαίο επεισόδιο της μνημειώδους σειράς “30 for 30”.

Η ταινία, λειτουργώντας σαν ενδοφλέβια ένεση, περνά υποσυνείδητα στον οργανισμό μας το μήνυμα για την αναντίρρητη αξία της σύμπνοιας. Λαμβάνοντας υπόψη μας το κοινωνικό της μήνυμα, ας τη μιμηθούμε: οι νεότεροι ηλικιακά ρωτήστε τους μεγαλύτερους (που σίγουρα θα τα θυμούνται) να σας εξιστορήσουν εν συντομία τα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου στη Γιουγκοσλαβία.

Σε αντάλλαγμα, μεταδώστε ψήγματα ηλεκτρονικής σοφίας στους υπέργηρους, διαδικτυακά, γονείς και παππούδες σας, που νομίζουν ότι το youtube είναι το νέο χάπι για την υπέρταση, και πατήστε το play για χάρη τους.

Ο ίδιος ο Ντίβατς αναλαμβάνει το ρόλο του αφηγητή: ξεκινά από το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο που υπέγραψε στα 18 του χρόνια και μιλάει για τη διαρκώς αυξανόμενη λάμψη του Ντράζεν (που στα 15 του ήταν ήδη βασικό στέλεχος της αντρικής ομάδας της Sibenka).

Στη συνέχεια το φιλμ επικεντρώνεται στην κοινή πορεία των δύο τους στην εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας, η οποία- για τους μη γνωρίζοντες- στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα κόντευε να γκρεμίσει τη βιομηχανία του πορνό, μιας και τα παιχνίδια της μετά τα πρώτα δέκα λεπτά, εξελίσσονταν, συνήθως, σε τσόντα.

Με τα χρώματα της πατρίδας τους ήρθαν 3οι στο παγκόσμιο του 1986, ξανά 3οι (λόγω… Γκάλη) το 1987 στο Ευρωμπάσκετ, 2οι στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1988, και πρώτοι στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ το 1989 και στο Παγκόσμιο της Αργεντινής το 1990.

Με την πάροδο των ετών, η μεταξύ τους φιλία ολοένα και δυνάμωνε, αγγίζοντας τα όρια της αδελφοποίησης. Μάλιστα, το 1989 και ο Ντίβατς και ο Πέτροβιτς μετακόμισαν στο NBA (σε Lakers και Blazers αντίστοιχα), πράγμα που τους έφερε ακόμα πιο κοντά.

Σε μία από τις συγκλονιστικότερες στιγμές της ταινίας- όσοι έχουν πατήσει έστω και μία φορά στη ζωή τους παρκέ το καταλαβαίνουν καλύτερα- ο Ντίβατς εξομολογείται πως θλιβόταν όταν άκουγε στο τηλέφωνο τον «αδερφό» του να τού λέει «Βλάντε, είμαι πολύ χαρούμενος: έβαλα δύο πόντους σήμερα».

Βλέπετε, ο Πέτροβιτς την πρώτη του χρονιά στο NBA είχε μπροστά του τον Drexler και τον Porter, οπότε αγωνιζόταν από καθόλου έως είναι-άραγε-ο-Πέτρο-στην-αποστολή;

Η αιφνίδια ρήξη στις σχέσεις τους ήλθε στο Παγκόσμιο του 1990 στο Μπουένος Άιρες: μετά τη λήξη του τελικού- που βρήκε τη Γιουγκοσλαβία θριαμβεύτρια- ένας οπαδός μπήκε στο γήπεδο κρατώντας μια σημαία της Κροατίας (η οποία από τότε επιθυμούσε την απόσχισή της από την ενωμένη Γιουγκοσλαβία).

Ο Ντίβατς την άρπαξε και την πέταξε μακριά, λέγοντας «Αυτή είναι μια νίκη της Γιουγκοσλαβίας». Αυτομάτως έγινε εθνικός ήρωας στη Σερβία, ενώ στην Κροατία μετετράπη σε εθνικό εχθρό.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε στις αρχές του 1991, όταν οι Κροάτες με τους Σλοβένους αρνήθηκαν να αφοπλίσουν τις παραστρατιωτικές τους οργανώσεις (που ήταν η διαταγή της ομοσπονδιακής προεδρίας) και ο καταραμένος εμφύλιος ξεκίνησε.

Ο Κροάτης Κούκοτς θυμάται πως «Ο Βλάντε μας είχε δώσει το τηλέφωνό του και μας είχε πει να επικοινωνήσουμε μαζί του όταν θελήσουμε να βρεθούμε. Αλλά η κατάσταση ήταν περίεργη- οι οικογένειές μας και οι φίλοι μας που ήταν στο στρατό μας έλεγαν πως αν το κάνουμε, έχουμε τελειώσει γι’ αυτούς».

Ο, επίσης Κροάτης, Ράτζα (που οι τρίχες του κεφαλιού του διεξάγουν το δικό τους εμφύλιο, με μηδενικές πιθανότητες να επέλθει εκεχειρία και να πλησιάσουν οι δεξιές τρεις τις αριστερές δύο) θυμάται ότι «Οφείλαμε να διαλέξουμε πλευρές» και ο Ντράζεν, φύσει αποφασιστικότερος και ηγέτης, δήλωνε υπερήφανα το 1992 «Είμαι από την Κροατία!», διαφοροποιώντας τη θέση του από τον πιο ενωτικό Ντίβατς, στον οποίον ποτέ δε συγχώρεσε τη σκηνή με τη σημαία.

Με τον πόλεμο να συνεχίζεται και χιλιάδες αθώους να πεθαίνουν, ο συναισθηματικός (μόλις δείτε τα μάτια του, θα πειστείτε) Ντίβατς έκανε προσπάθειες να ρίξει γέφυρες με τον Πέτροβιτς, αλλά το μόνο που κατάφερνε ήταν να διαπιστώνει πως δε διέθετε τα κατάλληλα υλικά. Η φιλία τους ολοένα έχανε το χρώμα της, μέχρι που έφτασε να θυμίζει παλιά, κιτρινισμένη φωτογραφία. Και τότε…

Τότε ήρθε η ώρα για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ του 1993. Ο Πέτροβιτς, αν και θα μπορούσε κάλλιστα να αρνηθεί, αποφάσισε να συμμετάσχει. Έπειτα από έναν αγώνα και λίγο πριν απογειωθεί το αεροπλάνο που θα μετέφερε την αποστολή, επικοινώνησε με την κοπέλα του.

Εκείνη του πρότεινε να γυρίσουν σπίτι με το αυτοκίνητο, ο Ντράζεν (τρελά ερωτευμένος, σύμφωνα με το μηδενικής σημασίας ρεπορτάζ της εποχής) δε θέλησε να της χαλάσει χατίρι κι έτσι επιβιβάστηκε στο Golf. Μάταια πίσω του ο Βράνκοβιτς τού έλεγε να γυρίσει στο αεροπλάνο, επειδή είχε, λέει, κακό προαίσθημα.

Έβρεχε. Η κοπέλα ήταν άπειρη οδηγός. Και ο Ντράζεν δε φορούσε ζώνη. Τουλάχιστον κοιμότανε και δεν κατάλαβε τίποτα όταν χώθηκαν κάτω από τις πίσω ρόδες της νταλίκας…

Ύστερα, οι σκηνές των δακρυσμένων συμπαικτών του στην κηδεία του μεγάλου Πέτροβιτς, ο Βράνκοβιτς με το Ράτζα που αδυνατούσαν να σταθούν όρθιοι, η μητέρα του («Ούρλιαζε για μισή ώρα ασταμάτητα. Σκεφτείτε αυτό…», θα πει εκ των υστέρων ο Ντίνο). Και κάπου εκεί, δίπλα στο φέρετρο, ένα μεγάλο κενό: αυτό που θα κάλυπτε ο γιγαντόσωμος Βλάντε: «Φοβήθηκα να πάω…»

Σχεδόν 20 χρόνια μετά: ο Ντίβατς επισκέπτεται τη μητέρα του Πέτροβιτς και τον αδερφό του Άζα. Στους δρόμους της Κροατίας όλοι τον κοιτούν, ακόμη, με μίσος. Ένας τον βρίζει. Η μητέρα, όμως, του επισημαίνει πως «Τότε, την πρώτη του χρονιά στο NBA, του στάθηκες καλύτερα απ’ ό,τι εγώ. Ήσασταν τόσο δεμένοι…».

Ο Βλάντε απλά νεύει. Ψελλίζει, κοιτώντας ένα πορτραίτο του Ντράζεν, «Για σας θα είναι πάντα νέος και όμορφος». Η μητέρα δακρύζει και φιλά απαλά το φυλαχτό στο λαιμό της- έχει το πρόσωπο του γιου της επάνω.

Έπειτα, το χιονισμένο τοπίο του νεκροταφείου. Ο Βλάντε προχωρά και στέκεται για πρώτη φορά πάνω από τον τάφο του άλλοτε αδερφού του. Αφήνει στο μάρμαρο μια φωτογραφία που δείχνει τους δυο τους, χαμογελαστούς, να πανηγυρίζουν την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου.

Και μετά, 7 λέξεις. Μια ετεροχρονισμένη, συμβολική νίκη της φιλίας απέναντι στα εμφύλια πυρά:

«Χαίρομαι που σε βλέπω ξανά, φίλε μου».

Πηγή: menshouse.gr

Δημήτρης Χριστοφή για την ανανέωση: «Είναι ένα μεγάλο κίνητρο η νέα χρονιά…»

Οι πρώτες δηλώσεις του Δημήτρη Χριστοφή αμέσως μετά τις υπογραφές στο νέο του συμβόλαιο! https://www.youtube.com/watch?v=ZEqLFsFAh5o

Τσόρνιγκερ για την κλήρωση: «Και οι δυο πιθανοί αντίπαλοι είναι αξιόλογοι»

Δηλώσεις στην επίσημη ιστοσελίδα του Απόλλωνα έκανε ο Γερμανός τεχνικός της ομάδας Αλεξάντερ Τσόρνιγκερ. «Όλοι μας ανυπομονούμε για την έναρξη της νέας αγωνιστικής περιόδου. Όσο...

Οι τοποθετήσεις Χένινγκ Μπεργκ για την κλήρωση / «Ίσως η δυσκολότερη που μπορούσε να μας τύχει»

Ο Χένινγκ Μπεργκ μίλησε στην ιστοσελίδα της Ομόνοιας για την κλήρωση του δεύτερου προκριματικού γύρου του Champions League, η οποία την ομάδα έφερε αντιμέτωπη...

Οι αντίπαλοι Απόλλωνα και ΑΕΛ στο Conference League!

Πραγματοποιήθηκε η κλήρωση του δεύτερου προκριματικού γύρου του UEFA Conference League με τη συμμετοχή του Απόλλωνα και της ΑΕΛ. Ο Απόλλωνας θα αντιμετωπίσει το νικητή...

Θετικό το Υπουργείο Υγείας για επιστροφή φιλάθλων στο 50%

Το Υπουργείο Υγείας έκανε δεκτό το αίτημα της ΚΟΠ που την επιστροφή των φιλάθλων στα γήπεδα με την τήρηση ορισμένων προϋποθέσεων. Από την έναρξη της...

Κατευθείαν στα δύσκολα με Ντιναμό Ζάγκρεμπ / Το προφίλ της κυρίαρχης ομάδας της Κροατίας

Πραγματοποιήθηκε η κλήρωση για τον Β’ Προκριματικό γύρο του Champions League, και η Ομόνοια κληρώθηκε να αντιμετωπίσει τον νικητή του ζευγαριού Ντιναμό Ζάγκρεμπ (Κροατία)...

Αυτοί οι υποψήφιοι αντίπαλοι της Ομόνοιας στο Champions League!

Πραγματοποιήθηκε η κλήρωση του Champions League με την Ομόνοια να μαθαίνει αντίπαλο για το δεύτερο προκριματικό γύρο. Εξαιρετικά δύσκολη η κλήρωση για την Ομόνοια καθώς...

Εύα Μουράτι / Η παρουσιάστρια του Euro 2020 στην αλβανική τηλεόραση παίζει μεγάλη μπάλα…

|
Τι κι αν η Αλβανία δεν κατάφερε να προκριθεί στα τελικά του Euro 2020; Οι Αλβανοί έχουν έναν πολύ σοβαρό λόγο για να παρακολουθήσουν...

Ευρυδίκη Βαλαβάνη: Χαμός με την «καυτή» ανάρτησή της στο Instagram

|
Η Ευρυδίκη Βαλαβάνη ταξίδεψε την προηγούμενη εβδομάδα στην Αστυπάλαια και πέρασε όμορφες στιγμές, τις οποίες μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους στο Instagram. Σήμερα, η...

Εύα Μουράτι / Η παρουσιάστρια του Euro 2020 στην αλβανική τηλεόραση παίζει μεγάλη μπάλα…

Τι κι αν η Αλβανία δεν κατάφερε να προκριθεί στα τελικά του Euro 2020; Οι Αλβανοί έχουν έναν πολύ σοβαρό λόγο για να παρακολουθήσουν...

aekaelanorthosisapoelapollondoksaehtnikosparalimniermiskarmiotissasalaminaomonoiaolympiakospafoslaligaserieapremiersuperleague

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ: Ποια Εθνική θα είναι η νικήτρια του EURO 2020;

Πρεμιέρα την ερχόμενη Παρασκευή 11/06 για το EURO 2020. Μπορεί η πανδημία να το μετέφερε ένα χρόνο αργότερα, όμως το καλοκαίρι μας θα είναι γεμάτο...

QUIZ

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ: Ποια Εθνική θα είναι η νικήτρια του EURO 2020;

Πρεμιέρα την ερχόμενη Παρασκευή 11/06 για το EURO 2020. Μπορεί η πανδημία να το μετέφερε ένα χρόνο αργότερα, όμως το καλοκαίρι μας θα είναι γεμάτο...

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ: Ποια Εθνική θα είναι η νικήτρια του EURO 2020;

Πρεμιέρα την ερχόμενη Παρασκευή 11/06 για το EURO 2020. Μπορεί η πανδημία να το μετέφερε ένα χρόνο αργότερα, όμως το καλοκαίρι μας θα είναι γεμάτο...

MC MEDIA NETWORK

«Τα βάλαμε με ανίκητο εχθρό». Το πρωί υπό πλήρη έλεγχο η πυρκαγιά στην Αγία Μαρίνα Ξυλιάτου (pics-video)

«Τα βάλαμε με ανίκητο εχθρό». Το πρωί υπό πλήρη έλεγχο η πυρκαγιά στην Αγία Μαρίνα Ξυλιάτου (pics-video)

Άγγελος Χατζημιχαήλ: Αυτή είναι η κούκλα μαμά του και γνωστή ηθοποιός (Photos)

Ο νεαρός και ταλαντούχος Κύπριος ηθοποιός μίλησε πρώτη φορά για την μαμά του και γνωστή ηθοποιό. Ο Άγγελος Χατζημιχαήλ παραχώρησε συνέντευξη στην δημοσιογράφο Κατερίνα...

Survivor 4: Αυτός είναι ο τρίτος υποψήφιος προς αποχώρηση

Ποιος κερδίζει την ασυλία και ποιος ο τρίτος υποψήφιος Ισορροπία, ευστοχία και παρατηρητικότητα απαιτεί ο αποψινός στίβος μάχης από τους παίκτες του Survivor. Ποιος...

Lifestyle

Lifestyle

Δεύτερη τριάρα και πρόκριση στους «16» για τους Ιταλούς (video)

Η Ιταλία νίκησε με 3-0 την Ελβετία, έφτασε τους 6 βαθμούς στον Α΄ όμιλο του EURO 2020 και έγινε η πρώτη ομάδα που πήρε...

ΡΕΚΟΡ ο Κιελίνι!

Το δικό του ρεκόρ στην Ιστορία της Εθνικής Ιταλίας σε Euro, έγραψε στον εν εξελίξει αγώνα με την Ελβετία στο «Ολίμπικο» της Ρώμης ο...

«Τα βάλαμε με ανίκητο εχθρό». Το πρωί υπό πλήρη έλεγχο η πυρκαγιά στην Αγία Μαρίνα Ξυλιάτου (pics-video)

«Τα βάλαμε με ανίκητο εχθρό». Το πρωί υπό πλήρη έλεγχο η πυρκαγιά στην Αγία Μαρίνα Ξυλιάτου (pics-video)

Σπουδαίο φιλικό

Σπουδαίο φιλικό για την ΑΕΛ στην περίοδο της προετοιμασίας αφού θα αντιμετωπίσει την Διναμό Μόσχας στις 02 Ιουλίου. Δυνατό τεστ για τους «κίτρινους» πριν τις...

Advertorials